Komunizm düzen içerir, kaostan uzaktır. Sükunet ve adaletin hüküm sürdüğü, tuhaf bir uyumu olan bu sistemde renklere pek de yer yoktur. Komunizm etkisini görebildiğiniz ülkelerde insanlar az iletişir; pek nadiren gülümserler. Komunizmin rengi gri, temel öğelerinden biri de metadır.
"Meta herşeyden önce bizim dışımızda bir nesnedir ve taşıdığı özellikleriyle şu ya da bu türden insan gereksinimlerini gideren bir şeydir. " der Marx aşkı tarif eder gibi.
Komunist düzen sistematik mükemmelliyetçiliğiyle, eşitliğin olduğu ancak sahipliğin olmadığı bir düzeni savunur. Bu düzende ne bir eksik vardır, ne de bir fazla. Herşey olması gerektiği gibidir. Dervişler, aklı kıtlar ve aşıklardan gayrı kimse için şaşılası birşey yoktur komunizmin evreninde. Her bir bireyin kendi yaşam alanı, kendi görevi, kendi kazancı vardır. Sorgu, sual yoktur hiç akıllarında komunistlerin, çünkü oturtulmuş bir düzen olan hayat onların önüne her zaman eşit yedikleri bir kap yemek gibi sunulmuştur. Tutku yoktur komunizmde, kavga da.
"Güzel" ilişkiler de komunisttir günümüzde. Herşey olması gerektiği gibi adildir. Kimse hiç bir şeyi sorgulamaz, daha fazlasını ya da eksiğini istemez, yalnızca eşitliğin erdemi önünde boyun eğerler, onlar için en iyisinin bu düzen olduğuna inanırlar. Gri kadar soğuktur ama komunizm aslında, fazla renge ya da benliğe ihtiyaç duymaz.
Kavgasız ilişkiler de komunizm gibidir. Durağan, emin, eşit ama tutkusuzdurlar. Tutkunun olmadığı yerde de metanın bir anlamı kalmaz aslında. Tutkunun olmadığı yerde insanın da anlamı yoktur.
Kapitalist olmalıdır ilişkiler, sınırlı analitik çerçevelerin içinde. Kendi çerçeveleri içinde iyi ve kötünün, zengin ve fakirin, benliklerin çekişmeleriyle enerji bulup tutkulu olmalıdır ki; anlamlı olsun meta. Kapitalist olmalıdır ilişkiler ki her kayıbın, her kazancın tutkulu bir anlamı olsun. Duvarlar yıkılsın, yalnızca kendi içinde olmayan dışarı açılan sınırlar asıl o zaman kaldırılsın diye. Bu da benim manifestomdur sosyalist aşklara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder